Çıkmaz Sokak Çocukları
Yine bir Cumartesi yine bir Kocaeli seyahati ve yine bir tiyatro. Bir önceki tiyatro macerası yarıda kalmıştı. Benden dolayı değil tabi ki oyun o kadar kötüydü ki daha erken bile çıkabilirdim. Artık nasıl canımı sıktıysa oyun buradan bile o oyuna laf atıyorum. Neyse bu oyuna dönecek olursak; 3 yetimin hayatta kalma çabasını izliyoruz. 2 kardeş; biri evden dışarı çıkamıyor çünkü çıkarsa öleceğine inandırılmış diğeri ise cüzdan çalarak, kapkaç yaparak ailenin geçimini sağlamaya çalışıyor. 3. yetim ise sonraları giriyor oyuna. O da yetim, o da yetimhanede büyümüş ama bir şekilde varlıklı bir insan haline gelmiş. Bu çocukları görünce ellerinden tutmak istiyor.
İlk başlarda kardeşlerden asi olanı buna karşı çıksa da karşı koyulamayan şeyler devreye giriyor. Bir anda yırtık tişörtlerin yerini takım elbiseler alıyor. Tam diyorsunuz ki tamam çocuklar artık sokak çocuğu değil kurtuldular bu hayattan, bir olay oluyor tam da sokak çocuğunun damarına basacak türden, işte herşey eski günlere dönüyor.
Hafif sistem eleştirisi, hafif değişim çabası biraz da gizli kalmış duygular bir araya getirilmiş. İlk bölümü başarılı ikinci bölümü ise gereksiz uzatılmış ama genelde güzel bir oyundu.