ömer aydın | blog mu yazsak?

5 dalda oskar adayı bir cilala parlat filmi. Bu ne demek diyenler olabilir. Hani karate kid film serisi vardı. Çocuk çok iyi bir kareteci olmak istiyordu. Hocası ise ona yerleri sildiriyordu, camları temizletiyordu. Sonuçta ne olduğunu hatırlarsınız. Çocuk çok iyi bir kareteci olmuştu. Yaptığı müsabakalarda temizlik yaparken yaptığı hareketleri kullanıyordu falan.. Bu filmin tarzı farklı olsa da sonuç aynı diyebiliriz. Çok iyi bir davulcu olmak isteyen Miles Teller ve efsane hoca J.K. Simmons. Dediğim gibi karakterler farklı işin içinde bir dövüş durumu yok ama mücadele derseniz hard core diyebilirim.

Genç davulcuda bi yetenek var, kendi kendine sürekli pratik yapıyor falan. Hatta bazen o kadar hırs yapıyor ki çalmaktan elleri kanıyor. Hoca ise ne yaparsa yapsın bu çabayı yetersiz görüyor. Tabi tepkisini biraz daha canım diyerek göstermiyor. Küfür hakaret şiddet ne ararsanız var. Adamın tarzı farklı, tabi onu efsane yapan da bu. Öğrencileri inanılmaz derecede korkuyor kendisinden.

Film boyunca hocanın senden olmayacak bakışı elemanın ise bu sefer başaracağım çabasını izliyoruz. Sonunu söylemesem de tahmin ediyorsunuzdur. Meğer hocanın sert davranmasının sebebi çocuğun potansiyelini ortaya çıkarmakmış falan filan.

Şimdi hikaye açısından bakarsak sıradan gelebilir ki bence de sıradan. Birisini ya da bir takımı alıp en iyi yapmak klişe bir senaryo. Ama işin içine oyunculuk, çekim kalitesi, müzik gibi öğeleri katarsak bu filmi diğerlerinden ayrı tutmamız gerekiyor. Bu konuda da tek eksik davul çalınan sahnelerdeki senkronun tam olmaması.

Ne dersek diyelim film her yerde adını duyurdu, 5 dalda da oskar adayı. Bu yüzden izlememek yanlış olur.