We Need to Talk About Kevin
Projeksiyon var her akşam film izlememiz gerekiyor psikolojisi ile önümüze gelen bir film. İlk yarım saat neler olup bittiğini anlayamadık. Zaten film de bir garip başladı. Nerede yapıldığını bilmiyorum ama domates festivalinin ortasında kendinden geçiyordu başroldeki hatun.
Film devamlı sona sardı, geri geldi ileri gitti. Kevin bi ergen oldu bi altını pisleyen bebek. Bu geçişler çok sık olsa da takip etmesi çok zor değildi. Geçişlerde değişmeyen tek şey Kevin de birşeylerin yanlış olmasıydı. Özellikle annesine karşı böyle bi tripler, bi asabiyet falan. Anne de çok normal sayılmaz ya neyse.
İlk yarım saatten sonra da yaklaşık bir saat kadar büyümesini izledik Kevin in. Yok yılbaşında hediye almalar, babayla okçuluk oynamalar falan.
Filmin sonunda da Kevin kendinden beklendiği gibi bir olaya imza atıyor ve kendini hapiste buluyor. Ama anne hala oğlundan vezgeçmiş değil. Oğluna yaptığı bir ziyaretle filmi sonlandırıyor.
Gözyaşlarıma engel olamadım.
Şaka şaka, izlemeyin derim, gerek yok yani.