Meraklısı İçin Öyle Bir Hikâye
2017’ye de en önde girdim. Erdinç Doğan’ın tek kişilik performansını izledik. Ne yalan söyleyeyim tek kişilik olduğunu görünce inanılmaz sıkılacağımı düşünmüştüm. Devlet tiyatrolarında maalesef oyunculuk çok kötü olabiliyor. Ama öyle bir tokat yedim ki bu sefer bütün ön yargılarım yıkıldı diyebilirim. Hikaye Sait Faik Abasıyanık’ı anlatıyordu. Doğumundan ölümüne kadar bazı olaylar sahnede canlandırıldı. Hayatındaki önemli olayları aktarırken oyuncu o kişiyi de canlandırdı. 10’a yakın farklı kişiyi canlandırdı diyebilirim. Ama bu farklılık laf olsun diye değil, ses, mimik, konuşma aksanı vs. bütün alanlarda vardı.
Ara ara ekrana yansıtılan görüntüler de oyunun kalitesini artırdı diyebilirim. Gerçek ile sahnedekinin uyumu hiç tırmalamadı izleyenleri. Masal dinler gibi olup biteni izledik. Tabi herşeyin 50-60 cm önümüzde olması da bu kadar beğenmemde etkili olmuş olabilir.
İzlediğim en güzel devlet tiyatrosu oyunuydu. Umarım böyle oyunlara daha çok denk geliriz ve izleme fırsatı buluruz.
Son olarak zamanında girdiğim pide kuyruklarının işe yarayacağını hiç tahmin etmezdim.